ઠંડુગાર સત્ય


“હજુ તો કાલે રવિવારે રાતે જ એ ગયા હવે તો છેક આવતા શનિવારે આવશે. અત્યારમાં , સવારનાં છ વાગ્યામાં કોણ હશે?” દરવાજાની ઘંટડી પણ જાણે ધીરજ ગુમાવી બેઠી હોય તેમ ફરી વાર ચીખી ઉઠી. “આમ તો બહાર જરાતરા અજવાળુ થઈ ગયું છે અને દીકરો પાસે છે એટલે ગભરાવાની જરૂર નથી. લ્યો, એ પણ જાગી ગયો.”

દરવાજો ખોલતા જ માદીકરાને સામે પાડોશી માસીની નાની વહુ દેખાઈ. “જરા જલ્દી આવો ને. અમારા બા ઉઠતા નથી.” યાદ આવ્યું મોટો દિકરો વહુ તો કાલે જ બહારગામ ગયા હતા.” આખેઆખી ઉંઘ સફાળી ગાયબ થઈ ગઈ. “પણ અત્યારમાં કેમ ઉઠાવવા છે ?” બબડતા સોનિયાએ જમીન પર ,પથારીની બહાર આડા ફેલાઈને સુતેલા માસી તરફ જોયું. નીચા નમી હાથ પર હાથ રાખતા જ બરફનો ટુકડો પકડાઈ ગયા જેવું લખલખું પસાર થઈ ગયું.

બે ડોકટર આવીને માસીને મૃતક ઘોષિત કરી ગયા. કોરીધાકોડ આંખે સોનિયાએ ઘરનાંને , મોટાભાઈનાં જુવાન બાળકોને સૂચનાઓ આપવા માંડી. રૂ માંગી એનાં પુમડા નાક, કાન અને મોંમાં સોનિયાએ ભરવી દીધા. કંઈ કેટલી ફરિયાદો પર જાણે કારમી રોક લાગી ગઈ. માસીની બકબક એના કાનમાં પડઘા પાડતી રહી. રાતે ત્રણ સુધી તો માસી સહિત બધા જાગતા હતા .ત્રણેક કલાક થવા આવ્યા હતા . “દોરી જેવું કાંઈક આપજો.” બરડ થઈ રહેલા હાથ પગને નજીક લાવી બાંધવા જરુરી લાગ્યા. માસી તો બંધાઈ ગયા. “આ લાવો… તે લાવો , જલ્દી રસોઈ બનાવો , ટીવીનો અવાજ ધીમો કરો” બધા પડઘા પણ જાણે સાથે બંધાઈ ગયા.

સોનિયાનાં મનમાં પણ એક સન્નાટો છવાઈ ગયો. બંધ હોઠો વચ્ચે દબાયેલા ઉભડક શબ્દો! “કેમ આવું ? કેમ આંસુ નથી આવી રહ્યા? હું જડ બની છું કે શું ?” મરણ તરફ સંવેદના ગુમાવી દીધી હોય એવું એને મનોમન લાગી આવ્યું.

ધીમે ધીમે બધા સગા આવવા લાગ્યા. ચુલો તો સળગે નહી અને મોટા ન જમે પણ નાનાને ભૂખ્યા કેવી રીતે રખાય. સોનિયા બધા માટે ચા પાણીમાં, રસોઈમાં વ્યસ્ત રહી. સાંજે મોટા દિકરો વહુ આવી ગયા. અંતિમ વિધિ અને યાત્રા પછી ફરી પાછી સોનિયા સરભરામાં રહી. છેક મોડી રાતે હાથ જોડી સામે ઉભેલા એ દંપતીએ સોનિયાનો આભાર માન્યો. “આટલી સુઝબુઝ તમે દેખાડી. અમારા સગા તો તમારા વખાણ કરતા થાકતા નથી.”

પહેરેલે કપડે શાવર નીચે ઉભેલી સોનિયાએ માથાબોળ પાણીથી દદડતાં વાળ ઝાટકવાની તમા ન કરી. આંખમાંથી આ ઉનું ઉનું શું સરી રહ્યું હતું ?

રાતે દોઢ વાગે દરવાજો બંધ કરી આડે પડખે થયેલી સોનિયાને એ ઠંડોગાર સ્પર્શ યાદ આવી ગયો. સાથે છેલ્લા પાંચ વર્ષમાં પરિવારમાં થયેલા ત્રણ મરણ અને એ વખતની ડામાડોળ માનસિક અવસ્થાની યાદ આવી ગઈ.

“આવી સુઝબુઝ, ચપળતા કેળવવા માટે મૃત્યુની પણ આદત હોવી જોઈએ”

છેક વીસ કલાક પછી એક ઘ્રુસકું આખા રૂમમાં વેરણછેરણ થઈ પ્રસરી ગયું.

— નીવારોઝીન રાજકુમાર

તમે … મનોમંથન


પાછા

પૂર્ણવિરામ કે પ્રશ્નાર્થ ચિન્હ વગરનું એક સાદું વાક્ય એટલે તમે …. શ્રેણી 🙂

ફેસબુક પર મસ્તી મસ્તીમાં શરુ થયેલી એક મસ્તી ૨૩ ઓક્ટોબરથી ચાલી રહી છે . આજ સુધીની ૧૪૨ પોસ્ટ અને પોસ્ટ પર આવેલા અસંખ્ય પ્રતિભાવો બદલ તમારી આભારી છું.

વચ્ચે થોડા દિવસ વિરામ લીધો પણ મિત્રોને પોતાનાં મન ટટોળવાની મજા આવતી હોય એવું એમનાં મેસેજ પરથી લાગતા ફરી એક વાર શરુ થયેલી આ સીરીઝ મને પણ એક અભ્યાસ કરવામાં મદદ કરે છે. રોજ સવારે તમે ,તમે … ની રાહ જુઓ છો એ જાણી મને આનંદ થાય છે.

તમે આ સીરીઝ વિશેના તમારા પ્રતિભાવો અહીં કોમેન્ટમાં કે બ્લોગ પર જઈને કોમેન્ટ કરી શકો છો.

અજાણતા કોઈ નવી શરૂઆત થાય પછી એનાં સંભારણા વાગોળવાનું ગમે છે. તમે કરેલી કોમેન્ટ તમારા નામ સાથે બ્લોગ પર મુકીશ જેથી ભવિષ્યમાં એ વાંચી ખુશ થઇ શકું .

૧….વાહ,તમે તો તમારા ઘરનું ટોયલેટ જાતે સાફ કરો છો
૨….તમને તમારા જેવા મિત્રો અહીં મળી ગયા છે
૩….તમને જીવનનું ધ્યેય ખબર છે
૪….તમારા સપનાઓ સાચા પડ્યા છે
૫….તમને એની બહુ યાદ આવે છે
૬….તમને લાગે છે કે સ્ત્રીનાં કપડાં એની છેડતી માટે જવાબદાર છે
૭….તમને ભૂતકાળ વાગોળવો ગમે છે
૮….”મેં તમારા વિશે નબળુ વિચાર્યું હતું .શકય હોય તો માફ કરજો.”તમારામાં આવી કબુલાત કરવાની હિંમત છે
૯….તમને લાગે છે કે હવેની love storyવાળી ફિલ્મો બહુ નોંધપાત્ર નથી
૧૦..તમે હવે વોટસ એપ ગ્રુપથી કંટાળ્યા છો
૧૧..આજે તમારી સવાર મોડી પડી
૧૨..તમે ચિંતા નથી કરતા
૧૩..ધુળેટીનાં રંગો હવે તમને આકર્ષિત નથી કરતા
૧૪..તમે જલ્દી પ્રભાવિત થઈ જાઓ છો
૧૫..તમને ઘોંઘાટ ગમે છે
૧૬..તમારે આવતા જન્મે સ્ત્રી તરીકે જનમવું છે
૧૭..તમે ફેસબુક પર નવા મિત્રો બહુ કાળજીપૂર્વક ઉમેરો છો
૧૮..તમે માનો છો કે अच्छे दिन આવી ગયા છે
૧૯..કોઈનું અપમાન કરવું એ તમારા ડાબા કે જમણાં હાથનો ખેલ નથી
૨૦..તમને પડકાર લેવા ગમે છે
૨૧..તમે માનો છો કે દરેક વ્યક્તિને ભાઈ કે બહેન હોવા જ જોઈએ
૨૨..તમે તારક મહેતાને ખુબ વાંચ્યા છે….
૨૩..તમને એકલા ખડખડાટ હસતા જોઈને પણ લોકોને મનોરંજન મળ્યું છે….
૨૪..તમે તારક મહેતાને કોઈ દિવસ ભુલવાનાં નથી….તમને આજે આવું કાંઈ પૂછવાનું મન નથી….
૨૫..તમે હૈયુ હળવું કરવા ભરોસાપાત્ર ઠેકાણું છો
૨૬..તમે સ્થાનિક સમાચારો માટે જ છાપા વાંચો છો
૨૭..તમે અન્યની positivity કે negativity તરત ભાંપી શકો છો
૨૮..શિખામણ આપવી એ તમારો પ્રિય વિષય છે
૩૦..તમને રામ અને શંકર કરતા કૃષ્ણ થોડા વધુ ગમે છે
૩૧..તમે શરમાળ છો
૩૨..તમને ફોનથી લાંબી વાતો કરવી બહુ ગમે છે
૩૩..તમને આજે અચાનક માતૃભાષા પર પ્રેમનાં ઝનૂનો ઉભરાયા છે
૩૪..તમે સવારે જીવતા જગાડવા માટે અને રાતે જીવતા સુવાડવા માટે ઈશ્વરનો આભાર માનો છો
૩૫..તમે રેઢિયાળ, ભાંગફોડિયા નથી
૩૬..તમારા જીવનસાથી સાથે તમે દરેક વાત/ચિંતા શેર કરી શકો છો
૩૭..તમને ઈશ્વરનો ડર લાગતો નથી
૩૮..તમે ચમત્કારોમાં માનો છો
૩૯..તમે કોઈ બે વચ્ચે સમાધાન કરાવવામાં અંટાઈ ગયા છો
૪૦..તમને તમારા “એ” વેલેન્ટાઈન આજે યાદ આવે છે છતાં વિચારો છો કે “જે થાય તે સારા માટે.”
૪૧..તમે બહુ કઠોર બની શકો છો
૪૨..તમે કુંડળી મળે તો મન મળે એવું માનો છો
૪૩..તમે વચન પાલક છો
૪૪..તમે આજે ભૂખ્યા જીવને બે રોટલી ખવડાવશો
૪૫..તમને ચોકલેટ ભાવતી નથી
૪૬..તમારી પોસ્ટને વધુ લાઈકસ મળે તો રીતસર હરખાઈ જાઓ છો
૪૭..તમને યોગમાં શ્રદ્ધા છે
૪૮..તમે મેસેન્જર UNINSTALL કરવા વિચારો છો
૪૯..તમને સફેદ રંગ પસંદ નથી
૫૦..તમે સર્વ ધર્મ સમાન માનો છો
૫૧..તમને તમારા બધા શિક્ષકો પર માન નથી
૫૨..તમે કાયમ કોઈનાં દુઃખે દુઃખી થયા કરો છો
૫૩..તમે હવે ઘણા સુધરી ગયા છો
૫૪..તમે માફ કરી ભુલી શકો છો
૫૫..તમને સત્યની શકિતમાં ભરોસો છે
૫૬..તમે ઢોંગી નથી
૫૭..તમે વારંવાર મુસીબતને આમંત્રણ આપ્યું છે
૫૮..તમને ગાળો આવડે છે પણ બોલવી,લખવી કે સાંભળવી નથી ગમતી
૫૯..તમે સાચા દેશભક્ત છો
૬૦..તમને ઉંચાઈથી ડર લાગે છે
૬૧..તમને કસરત કરવાની આળસ છે
૬૨..તમને માફી માંગવામાં સંકોચ નથી
૬૩..તમે તમારી વયને અનુરૂપ વર્તો છો
૬૪..તમે ઉતાવળિયા નિર્ણય લેતા નથી
૬૫..તમારુ જીવન ઉદાહરણરુપ છે
૬૬..તમને મને જવાબ આપવા ગમે છે
૬૭..તમે હોંશિયાર વિદ્યાર્થી છો
૬૮..તમે લેખક છો
૬૯..તમને મૃત્યુનો ડર નથી
૭૦..તમને લગ્નની ધામધૂમ પસંદ છે
૭૧..તમને ખોટા વખાણ કરતા આવડે છે
૭૨..તમને ચગાવતા આવડે છે
૭૩..તમને રમત રમતા આવડે છે
૭૪..તમને માંગ્યુ મળે છે
૭૫..તમે ફિરકી છો
૭૬..તમે પતંગ છો
૭૭..તમે કોઈ એક ખાસ બાબતે અંધશ્રધ્ધાળુ છો
૭૮..તમે એક ગરીબ વિદ્યાર્થીની વર્ષની ફી ભરી શકો છો
૭૯..તમને ખરીદી કરવી ગમે છે
૮૦..તમે મહત્વાકાંક્ષી નથી
૮૧..તમે ફેસબુક પર નકારાત્મકતા ફેલાવતા નથી
૮૨..તમને નીવારોઝીન રાજકુમાર સમજાય છે
૮૩..તમે પરગજૂ છો
૮૪..તમને નૃત્ય આવડે છે
૮૫..તમે મનથી વિચારો છો
૮૬..તમે ફૂલણશી છો
૮૭..તમે પુત્રીરત્નથી ધનવાન છો
૮૮..તમે તમારા નામ પ્રમાણે છો
૮૯..તમે પ્રાર્થનાનાં બળમાં માનો છો
૯૦..તમને તમારા જીવનનો ઉદ્દેશ ખબર છે
૯૧..તમે ફેશનેબલ છો
૯૨..તમે સંબંધમાં અપેક્ષા રાખો છો
૯૩..તમારા સગા વ્હાલા છે
૯૪..તમારામાં કંઈક ખાસ છે …તમને ખબર પણ છે
૯૫..તમે સુખી છો
૯૬..તમે ડંફાસિયા નથી
૯૭..તમે ખટપટિયા નથી
૯૮..તમે ઉતાવળિયા છો
૯૯..તમે દિલ ખોલીને રડી શકો છો
૧૦૦.તમે હરખુડા છો
૧૦૧.તમે વિશ્વાસપાત્ર નથી
૧૦૨.તમે સ્વાદિલા છો
૧૦૩.તમે તમારી પસંદગીનાં વ્યવસાયમાં છો
૧૦૪.તમે ચંચળ છો
૧૦૫.તમે દેખાવડા છો
૧૦૬.તમને ફ્લર્ટીંગ ગમે છે
૧૦૭.તમે નસીબમાં માનો છો
૧૦૮.તમે હિંમતવાન છો
૧૦૯.તમે બેફિકરા નથી
૧૧૦.તમે રખડું છો
૧૧૧.તમે અવળચંડા નથી
૧૧૨.તમે સફળ પ્રેમી છો
૧૧૩.તમે તમને ગમો છો
૧૧૪.તમે અઘરાં છો
૧૧૫.તમારા અક્ષર સુંદર છે
૧૧૬.તમે ડંખીલા નથી
૧૧૭.તમે નિખાલસ છો
૧૧૮.તમે ઉડાઉ નથી
૧૧૯.તમે તો સેલિબ્રીટી છો
૧૨૦.તમે કૂથલીખોર નથી
૧૨૧.તમે વેડફાયા છો
૧૨૨.તમે ડબલ ઢોલકી છો
૧૨૩.તમે બાળક જેવા છો
૧૨૪.તમે ઇર્ષાળુ છો
૧૨૫.તમે તંદુરસ્ત છો
૧૨૬.તમે માણસપારખું છો
૧૨૭.તમે કલાકાર છો
૧૨૮.તમે ધર્મ ભીરુ છો
૧૨૯.તમે જબરા છો
૧૩૦.તમે મૂલ્યવાન છો
૧૩૧.તમે સહનશીલ છો
૧૩૨.તમે સારા સંતાન છો
૧૩૩.તમે ભૂલકણાં છો
૧૩૫.તમે જ્ઞાની છો
૧૩૬.તમે મિઠાબોલા છો
૧૩૭.તમે સ્વાર્થી છો
૧૩૮.તમે ભોળા છો
૧૩૯.તમે સ્વાવલંબી છો
૧૪૦.તમે નમ્ર છો
૧૪૧.તમે દંભી નથી
૧૪૨.તમે સારા માણસ છો

ઉમેરો :
૧૪૫.તમને ખબર છે કે સરેરાશ સ્ત્રી સરેરાશ પુરુષ કરતાં વધુ બુદ્ધિશાળી છે
૧૪૬.તમારાથી લોકો અંજાઈ જાય છે
૧૪૭.તમે કાળજીપૂર્વક દોસ્ત બનાવતા નથી
૧૪૮.તમને મધ/ગોળ રોટલી હજી ભાવે છે
૧૪૯તમારો સ્વભાવ તો બહુ સારો છે
૧૫૦.તમે (બીજાની 😝) મહેનતની કિંમત કરી જાણો છો
૧૫૧.તમે માનો છો કે સપનાઓ સંકેત આપે છે
૧૫૨.તમે માનો છો કે ભલાનું ભલુ જ થાય
૧૫૩.તમને સંબંધની વ્યાખ્યા આવડે છે
૧૫૪.વગર એપ્રિલે પણ લોકો તમને ઉલ્લુ બનાવી શકે છે
૧૫૫.તમે જરાક ચસકેલ છો
૧૫૬.તમારા પર લોકો આંધળો વિશ્વાસ રાખી શકે છે
૧૫૭.તમને બદ્દદૂઆઓની અસરનો ડર છે
૧૫૮.તમને દૂઆઓની અસર પર વિશ્વાસ છે
૧૫૯.તમારી કદર તમારા મિત્રો કાયમ કરે છે
૧૬૦.તમારે પાડોશીઓ સાથે રસોઈમાં મદદ કરવાનાં પણ વ્યવહાર છે
૧૬૧.તમને આશ્વાસન આપવા શબ્દો જડતાં નથી
૧૬૨.તમને લાગે છે કે સીમા પર તૈનાત સૈનિકોને કોઈ વ્યુહથી બચાવી શકાય છે
૧૬૩.બસ , કાર કે પ્લેન કરતાં તમને ટ્રેનની મુસાફરીમાં વધુ મોજ પડે છે
૧૬૪.તમારે પહેલા ઘોરણનાં સહાધ્યાયીઓ હજી મિત્રો છે
૧૬૫.તમે બધા જ… other messages સહિત… ઈનબોકસ મેસેજ વાંચો છો
૧૬૬.તમે તો સાવ નવરા છો
૧૬૭.ફેસબુકનાં સંબંધોને બહુ ગંભીરતાથી ન લેવાય એવું તમે માનો છો
૧૬૮.તમે બાળપણ કરતા અત્યારે વધુ સારા દેખાઓ છો
૧૬૯.તમને સૈનિક બનવાની હોંશ હતી/છે
૧૭૦.તમે ઘરેડથી ઝટ કંટાળી જાઓ છો
૧૭૧.તમને લાગે છે કે સ્થૂળ પુસ્તક કરતા આ આભાસી પુસ્તક (ફેસબુક) વધુ જ્ઞાન આપે છે
૧૭૨.તમે તમારા પરિવાર માટે ગર્વનું કારણ છો
૧૭૩.તમે પપ્પાનો માર ખાઈ મોટા થયા છો
૧૭૪.તમે વારે ઘડીએ નવાણિયા કૂટાઈ જાઓ છો
૧૭૫.ફેસબુક પર તમને સાદી સીધી પોસ્ટ વધુ આકર્ષિત નથી કરતી
૧૭૬.”હમણાં ફોન કે મેસેજ કરું છું” વિચારી તમે ઘણા સ્નેહીઓનાં જન્મદિવસ ચૂકી ગયા છો
૧૭૭.તમારા અને તમારા બાળકોનાં (મામાનાં ઘરનાં) વેકેશન સરખા છે
૧૭૮.તમને દરેક વયે કોઈ ખાસ વિજાતીય વ્યક્તિની જરુર લાગી છે
૧૭૯.તમને ધર્મ વિશે ચર્ચાઓ કરવી ગમતી નથી
૧૮૦.તમે સારા વકતા છો
૧૮૧.તમે ગણિતમાં ખાં છો
૧૮૨.તમારી પાસે એકથી વધુ ફોન/એનરોઈડ/ ટેબલેટ છે
૧૮૩.તમને ખબર છે કે સરેરાશ સ્ત્રી સરેરાશ પુરુષ કરતાં વધુ બુદ્ધિશાળી છે
૧૮૪.તમારું મન સાફ છે
૧૮૫.તમારાથી લોકો અંજાઈ જાય છે
૧૮૬.તમે કાળજીપૂર્વક દોસ્ત બનાવતા નથી
૧૮૭.તમને મધ/ગોળ રોટલી હજી ભાવે છે
૧૮૮.તમારો સ્વભાવ તો બહુ સારો છે
૧૮૯.તમે (બીજાની 😝) મહેનતની કિંમત કરી જાણો છો
૧૯૦.તમે માનો છો કે સપનાઓ સંકેત આપે છે
૧૯૧.તમે માનો છો કે ભલાનું ભલુ જ થાય
૧૯૨.તમને સંબંધની વ્યાખ્યા આવડે છે
૧૯૩.વગર એપ્રિલે પણ લોકો તમને ઉલ્લુ બનાવી શકે છે
૧૯૪.તમે જરાક ચસકેલ છો
૧૯૫.આઈસ્ક્રીમ, બરફગોળા અને અગાશી પર સુવા મળે એટલે તમને ઉનાળો ગમે છે
૧૯૬.તમારા પર લોકો આંધળો વિશ્વાસ રાખી શકે છે
૧૯૭.તમને બદ્દદૂઆઓની અસરનો ડર છે
૧૯૮.તમને દૂઆઓની અસર પર વિશ્વાસ છે
૧૯૯.તમારી કદર તમારા મિત્રો કાયમ કરે છે
૨૦૦.તમારે પાડોશીઓ સાથે રસોઈમાં મદદ કરવાનાં પણ વ્યવહાર છે
૨૦૧.

 

 

આ સીરીઝ હજુ આગળ ચાલશે એવું લાગે છે .. રોજ સવારે એક પોસ્ટ દ્વારા આવા સાદા વાક્યો મુકાય છે … તમે પણ દિલ ખોલવાની આ સફરમાં જોડાઈ હળવા થઇ શકો છો….. 🙂

— નીવારોઝીન રાજકુમાર

સેતુ : વિચાર વિસ્તાર :


Stokamer-pb-compromise-in-divorce-mediation-300x198

‘બે કિનારા નહિ મળે !’ એમ કહીને બધા બેસી રહ્યાં…પણ,
કોઈ એમ નથી કહેતું કે – ‘ચાલ,’સેતુ’ બાંધીએ..!!’

આજે આ સરસ મેસેજ મળ્યો. ગમ્યો 🙂

ખરેખર આપણી આજુબાજુ આવું જ બનતું હોય છે.

બે જણનાં અણબનાવ પછી ઉભા થતાં બે પક્ષો ,બે કિનારા જાણે ફરવાનાં બે ઠેકાણાં હોય એમ એમની આજુબાજુનાં લોકો મોજથી ફર્યા કરે છે. આવજા કર્યા કરે છે. ઘડીક આ પક્ષની વાત સાંભળે અને પછી બીજા પક્ષની અને પછી ઘટતા મસાલા ઉમેરી વાનગી વધુ ચટાકેદાર બને એવો કુથલીનો મસાલો ભભરાવી તનાવ વધુને વધુ તીવ્ર થાય એવા પ્રયત્નો સતત થતા રહે છે. બેય પક્ષને ‘એ તો નકામી વ્યક્તિ છે’ , ‘તમે તો સારા છો પણ એણે તો તમારે માટે આવું કહ્યું’ , ‘તમારી સાથે બહુ અન્યાય થયો છે ‘ એમ કહી મન ઉંચાને ઉંચા રાખવા તત્પર રહે છે.

સમાધાન નહી કરાવવાનું એક કારણ પોતાની માંડ બનેલી જગ્યા ફરી છીનવાઈ જશે એવો ડર પણ હોય છે. શકય છે બંને પક્ષ કોઈ ન્યાય ઈલાજ કે ઉપાય કે સમાધાનનાં રસ્તાની શોધમાં કે આશાએ પોતાની મનોવ્યથા એમને કહેતા હોય પણ એ એમને પોતાને મળી ગયેલું સ્થાન લાગે છે. કમસેકમ બે ઠેકાણાં તો મળ્યા હોય છે જયાં આવકાર સાથે થોડું મનોરંજન પણ મળતું રહે છે. એ ગુમાવવું કેમ તો પાલવે? આમ પણ સેતુ બાંધવાની ઈચ્છા પરિપક્વ , સંવેદનશીલ અને સારા, શુદ્ધ મનનો માલિક જ કરી શકે. બે જણ વચ્ચે વધુને વધુ દૂરી કરવાની આવેલી તક કોઈ શાણો ‘તકવાદી’ કયારેય ગુમાવે જ નહી.

સમાધાન નહી કરાવવાનું બીજું કારણ પણ બહુ રસપ્રદ છે. :p

બંને પક્ષ સાથે સંબંધ રાખી ઘણા પોતે ઉત્તમ , સમતોલ , શાણા ,બધાનાં મિત્ર છે એવું જાહેર કરવાની બહુ મોટી ઈચ્છા રાખતા હોય છે. બધે પોતે તો બેય પક્ષ સાથે સંબંધ જાળવી શકે છે એવી શેખી મારવી એમણે ગમતી હોય છે . આ બે પક્ષ ખુબ જ અપરિપકવ છે અને પોતે ખુબ સમજુ એવું સાબિત કરવાનો આવો સુવર્ણ મોકો ગુમાવવા માંગતા નથી હોતા. અને આ લોકોનાં તનાવમાં પોતાને ખુબ સુરક્ષિત સમજતા હોય છે. અને તટસ્થ મિત્ર તરીકે પોતાની વાહવાહી કરાવવાનો એક મોકો ચૂકતા નથી.

ખરેખર તો ત્રિકોણનો આ ત્રીજો ખૂણો આવી હાલતમાં જ સક્રિય હોવો જોઈએ. આવી ગેરસમજ થાય ત્યારે એક જાતનું દુઃખ અને વેદના થવી જોઈએ. બેય પક્ષ કેમ નજીક આવે એ વિષે પ્રયત્નો કરવા જોઈએ અને જગહસાઈથી બચાવવા જોઈએ પણ એવું થતું નથી …

જો કે આ જ સમાજમાં એવા કેટલાક “ચક્રમો” પણ જોયા છે જેને ખાતરી હોય છે કે આ બે ભેગા થશે તો મને ભુલી,બાજુ પર મુકી એક થઈ જશે …. છતાં એક વખતનાં ખાસ મિત્રો વચ્ચે સમાધાન થાય માટે સતત સક્રિય રહે છે અને કયારેક અપયશ પણ વહોરી લે છે..

બેય પક્ષને એમની ભુલો વિશે કહી પોતાનું સ્થાન ખતરામાં મૂકનાર વિરલાઓ આજકાલ ખરેખર જવલ્લે જ જોવા મળે છે.

#તમે આવા સેતુ બની શકો એવા ચક્રમ છો ?

— નીવારોઝીન રાજકુમાર

સિદ્ધિ


મેંય કયાં ગામની દરકાર કરી છે “ઘાયલ”
ઓળખે જો ન મને ગામ તો ખોટું શું છે!

— અમૃત ઘાયલ

“એમની પાસેથી મંદિર માટે કોઈ દાનની આશા રાખવી નકામી છે.સોનાની જાળ નકામી પાણીમાં નાખવી !” જ્ઞાતિની મીટિંગમાં બધાનો એક સૂર સાંભળી દેવદત્તભાઈ અચંબો પામી ગયા.

ઘરે પાછા ફરતા રસ્તામાં એ સતત ગોથા ખાતા રહ્યા. આજે જે સાંભળ્યુ એ કેવી રીતે સત્ય માનવું? અવશપણે એમની ગાડી નિલેશભાઈની નાનકડી ઓફિસ તરફ વળી ગઈ. ઓફિસ તો શું ! ઈંટો પોતાના પર પ્લાસ્ટરનો શણગાર ચડાવી ચાર દિવાલો બનીને ઉભી હતી. એક નાનકડું ટેબલ અને એક ખુરશી.ડગમગાટ કરતો ટેબલ ફેન અને ફડફડાટ કરતું કેલેન્ડર અને આ બધા વૈભવ વચ્ચે ખડખડાટ હસતો એક ચહેરો એટલે નિલેશભાઈ. ફોન પર ખાનગી બસોની ટીકીટનાં બુકિંગ કરતો એક કામગરો માણસ. શટર પાડી કલાકો સુધી ગાયબ રહેતો અલગારી માણસ.

નિલેશભાઈ એટલે સો ટચ સોનાનો માણસ. રક્તપિત્તિયાઓ, અનાથો, બિમારો વચ્ચે સતત સેવા કરતા માણસ માટે લોકો આવું કેવી રીતે વિચારી શકે ?

દેવદત્તભાઈએ જોરથી બ્રેક મારી.
“વાહ શેઠ, આજે તો તમારા અને ઓફિસનાં બેયનાં દર્શન થયા.”
જવાબમાં
“હમણાં જ આવ્યો છું. આશ્રમમાં આજે એક દીકરી આવી છે એનું નામકરણ હતું.”બોલી નિલેશભાઈ ખડખડાટ હસી પડ્યા.

“શું નામ રાખ્યું?” કુતૂહલવશ દેવદત્તભાઈ પૂછી બેઠા.

“સિદ્ધિ! એને અનેક સિદ્ધિઓ હાંસલ કરવાની છે એ વાત એનું નામ એને યાદ અપાવ્યા કરશે.”

નમ આંખો સાથે દેવદત્તભાઈએ જ્ઞાતિજનોની વાતચીત એમને કહી સંભળાવી.

ફરી એક વાર ખડખડાટ હસી પડતા નિલેશભાઈએ કહ્યું , “આપણા અમૃત ઘાયલ સાહેબે મારા માટે જ લખ્યું છે ….
મેં ય કયાં ગામની દરકાર કરી છે “ઘાયલ”
ઓળખે જો ન મને ગામ તો ખોટું શું છે!
સાહેબ, મારા માટે તો દરેક જીવન મંદિર છે.કયારેક ઈંટડા તો કયારેક સિમેન્ટ બન્યા કરું છું. જવા દો એ વાત અને લો , આપણી સિદ્ધિનાં નામકરણની મીઠાઈ ખાઓ.”

ખડખડાટ હસતા નિલેશભાઈએ ધરેલા બોક્સમાંથી એક પેંડો સ્પર્શતા જ દેવદત્તભાઈનાં અસ્તિત્વમાં મીઠાશ પ્રસરી ગઈ. માનવતાની મીઠાશ.

— નીવારોઝીન રાજકુમાર

JUST TROPHIES : Rachel Rajkumar


12647484_10205739881276016_3079789621723674778_n

When I graduated high school and started college, I considered myself a “smart kid”. Why? Because I had A’s. The A’s gave me power, self-worth and a feeling of immense competence. I could perform well academically and, up until now, my grades had been the most obvious measure of my success – a clear indicator of my intelligence and my value as a student. As I moved through the years at CMC, I took challenging classes. These challenges made me realise that instead of getting away with fluke shots in a multiple choice exam or mugging up answers, I now had to understand everything at a deeper level so as to apply it in order to portray good clinical knowledge and skills. Long research papers and group projects meant I now had to wander through the perplexing narnia of college grading. Life had suddenly become difficult, in other words I finally stepped into reality!

         I still very distinctively remember how I got my first reality check. A year had passed by and it was time for us to take up our first year exams. I as usual had prepared myself well and had written my exams with confidence. A rose coloured dream turned into a nightmare when we got our results that year. I did not fail but then I can say that I barely made it. The next two weeks I spent thinking weird things and in fact called my confidence and competence into question. Maybe i didnt study enough!. Maybe this is not meant for me. I don’t understand much of this. I remember once when i was talking to my dad I told him “I think it’s not meant for me, cuz I tried my best still dint make it”. To which my dad replied “Dont be a sore loser Rach! A smarter thing to do would be to take the same classes all over again, to devise new ways to understand the subjects better and to never make the same mistakes you already made”. This of course didn’t make sense at that time, really, it was hard to comprehend what he said but then eventually years later it all made sense.

         This one particular incident and the following 4 years of my bachelors degree taught me things I thought I wasn’t prepared to learn but I learnt those anyways. Few of those I would like to share with all of you, hoping that each one of you can relate to something from this and also maybe sometime in life you might need this. Hope this might trigger that wonderful weird feeling inside you, just like it does to me every time.

        “PURSUE PASSION, NOT A’S”. I am not saying that getting good grades would make you a nerd. I just feel that everyone should be moved by curiosity, interest and fascination, and not by mere making the highest scores in an exam. In your journey to pursue your passion, the A’s will come along eventually. No one ever remembers your grades. Grades become irrelevant. But the understanding you have towards your subject, and your approach towards it, will always set you apart. This and this alone will  make you good at what you will in future call your PROFESSION. Ambition and innovation trumps grades always, this i have learned through my experience here at CMC

       “GET COMFORTABLE WITH FAILURE”. You must be O.K with bombing. There is no way you are going to get it right every time. Improvisation is a great educator when it comes to failing. Failure necessarily doesn’t mean you are lesser than anyone, it just means that you dint do something the way it was supposed to be done, while others hit the right chord. So now is the time to think about what went wrong and to know what can be done to make it right. Don’t ever loose heart based on a failure that wont account for whatever you become in life. Take it like a winner, buck up and see your fate change.

      “MAKE A PERSONAL CONNECTION WITH STUDIES”. Trust me when I say I realised this fact really late in my student life and when I did it was kind of too late, at least thats what I felt. But then again surrendering and hampering myself at that point was not an option that I had. Till my final year I just studied to pass tests and did assignments as they were a part of our module. But when I realised it wouldn’t get me anywhere and that i was badly stuck, I literally remember starting to get back to all my anatomy and physiology books from first year. Initially I would do it as an obligation to myself but eventually I started relating it to my courses and believe me, when I say, it was one of the reasons I scored above my own expectations in my final year. Take interest in what you read, try relating it to something if you can. It makes learning fun and also serves the purpose of being good at what you do.

           “READ AND THINK ACTIVELY”. By saying this I mean keep alert at all times when you notice something new happening around you. When you read up anything, think about it, try to reason with it, see if you can improvise it, use your own concepts. It can be anything, from your clinical subjects to some other extra curricular that interests you.

          “HAVE AN ALTERNATE HOBBY”. In the race to excel in exams and cope up with personal life crisis don’t forget to exercise an alternate hobby. Each and everyone of you should have a hobby which refreshes you, and takes you away from your day to day cycle. For me it was dancing and playing badminton. A hobby will take you away from your monotonous life and leave you with a fresh dose of energy every once in a while. To survive through college life you need it, cuz I am sure you agree when I say hostel life can get extremely stagnant every now and then.

          “ASK BIG QUESTIONS”. Have a lot of WHY’S whenever you can in everything you do. Don’t go around trying to find answers for smaller things, ask big questions and try to figure those out. I guarantee on the way to find those, you will also get the answers to all your small questions.

Because the thing with big questions is that there is no one place to look it up, no simple answer. So it will force you to dig your brains a little deeper and that will solve a lot of your other curiosities.

              “CULTIVATE EMPATHY”. In a profession like ours its very easy to become stone hearted too soon, cause from the very start we are taught not be moved by emotional aspects of medical science. We are taught to do whats the best for the patient in view of our knowledge and not be driven by sentiments. So its easy to become a little too practical than needed on a personal front. Always keep your emotions guarded inside but don’t let them disappear. Act in ways which speaks out for your empathy. It can be something as small as sitting and listening to your patient if he/she is feeling low and just needs someone to listen. Giving someone assurance that they will be fine and that it will get better or the easiest thing to do. Just flash a positive smile when you see your patient. It is a small gesture but to a person in pain and agony it would mean more than anything positive they would have felt in a very long time.

            “SET GOALS AND MAKE THEM REAL”. Set goals for yourself as to where you see yourself in 10 years and work towards it. Aim high so that even if you achieve a little lesser than that you would still be fine than average. But by aiming high I definitely don’t mean unrealistic dreams that you chase aimlessly. Consider your interests and set them straight. You are definitely gonna make it big! Believe in yourself more than anyone else does.

           “FIND A WAY TO CONTRIBUTE”. Don’t forget you are a medical professional and you are expected to work for the people. Contribute in ways that can make this world a better place. It can be a small thing to you but in a wider perspective it will be counted for and it will lead to bigger things.

          I know all this makes me kind of a saint saying all this to you guys. The fact remains that I hardly practised or understood all of the above said things myself but then it was the best way to put it down. Over the years I have learnt this and these are the things which are in me to stay for a very long time. Always remember…You win some, you lose some. But you live, you live to fight another day. At the end i would just like to quote one of my favourite lines which will sum all this up and also answer you if you were intrigued by the title of this article, so here it goes,

“A’S ARE LIKE OSCARS : JUST TROPHIES”.

                                                                                                                      

                                                                                                                        -RACHEL RAJKUMAR

ઝાંઝવું : ૮


%e0%ab%ae

“બસ, પછી તો હું આ સમસ્યામાંથી બહાર નીકળવા મથતી રહી. બરાબર એ જ દરમ્યાન એક કાર્યક્રમમાં સારાંશને મળવાનું થયું અને એણે મારા સંગીત વિષે પૂછ્યું . મને મનમાં એક ઝબકારો થયો . એ પછી અમે દોસ્તો જ્યારે પણ મળતા મેં સારાંશ વિષે વાતો કરવાનું શરુ કર્યું. શરૂઆતમાં આવી વાતોને મજાક ગણતો સંકેત ધીમે ધીમે ગંભીર બનતો ગયો. વચ્ચે એ થોડા દિવસ ગાયબ પણ રહ્યો અને મારી અને સારાંશની મુલાકાતો વધતી રહી અને ઘરવાળાને ચોકઠું બેસી ગયું હોય એવું લાગ્યું. અને હું પણ સારાંશની વાતો અને સ્વભાવથી પ્રભાવિત બનતી રહી. મારા માટે આ નિર્ણય બહુ વહેલો હતો પણ સંકેતના ઝનુનથી બચવાનો બીજો કોઈ રસ્તો પણ નહોતો.”

એક શ્વાસે બોલી રહેલી વિશ્વાને અંશ જોઈ રહ્યો. ખુબ લાંબી વાત ટૂંકમાં કરવી હોય એવું રીતસર લાગી આવ્યું .એ સમયે આ છોકરીના મનમાં કેવા વમળો ઉઠ્યા હશે એ કલ્પના કરી રહ્યો પણ તોય એને ખાતરી હતી કે સંકેત એમ વાતનો તંત મુકે એવો નહોતો . એ બાબતે વધુ પૂછે એ પહેલા જ વિશ્વાએ આગળ બોલવાનું શરુ કર્યું.

“અંશ , આ વાત બહુ ઓછી વ્યક્તિઓ જાણે છે પણ તને કહીશ. અમારી સગાઈ લગભગ નક્કી જ હતી એ જાણી સંકેત સારાંશને મળવા ગયો હતો અને અમારી વચ્ચે પ્રેમ સંબંધ છે એવું કહી આવ્યો હતો.”

આટલું બોલી વિશ્વાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો અને એની આંખોમાં જરાક લાલાશ સાથે ભીનાશ તરવરી ઉઠી.

“તને નહી સમજાય આવી પરિસ્થિતિનો સામનો કરવો એક છોકરી માટે કેટલો મુશ્કેલ હોય છે. પણ મેં નક્કી કર્યું હતું કે હું કોઈ ખુલાસા નહી આપું. સારાંશે મને કેટલાક સવાલો પૂછ્યા જેના જવાબો મેં ન આપ્યા પણ એક સવાલ સામે પૂછી લીધો .. કે જો મારે સંકેત સાથે લગ્ન કરવા હોય તો મને કોણ રોકી શકે ?.”

આટલું બોલી વિશ્વા ખડખડાટ હસી પડી. અંશને એ હાસ્યમાં એક પીડા સાથે ખુમારી દેખાઈ આવી. એક એક વાતથી આજે પણ આ છોકરી એને પ્રભાવિત કરી રહી હતી. એની આંખોમાં વ્હાલ આવીને રીતસર ગોઠવાઈ ગયું.

“ઓય , શું જુવે છે ? પછી શું ? સારાંશ પાસે મારી વાતનો જવાબ ન હતો અને સારાંશ પાસે વચન લઇ લીધું કે આજ પછી આ વાત પરથી ધૂળ ઉડવી ન જોઈએ . પણ આજે તેં બરાબર ડમરીઓ ઉડાડી.”

“અરે યાર , સોરી પણ મારા મનમાં આ કુતુહલ સતત હતું કે સંકેત જેવો છોકરો આટલો ગંભીર બને અને પછી વાતને છોડી પણ દે.” અંશે વાત વાળવાનાં આશયથી કહ્યું.

“સંકેતે વાત સાવ છોડી હતી એવું પણ નહોતું. એની આ હિંમત પર અપર્ણા પણ ફિદા થઇ ગઈ હતી કે આ તો તને સાચે જ દિલ ફાડીને પ્રેમ કરે છે .. હાહાહાહા. પણ અંશ , પ્રેમ એ એક અનુભૂતિ છે કોઈ સ્પર્ધા નથી . આપણી લાગણી દર વખતે સામે વાળી વ્યક્તિ સુધી ન પણ પહોંચે અને જવાબ ન પણ મળે. હું આજની તારીખે સંકેતને યાદ કરું તો એક સારી વ્યક્તિ તરીકે યાદ કરું છું પણ એક પ્રેમી તરીકે યાદ નથી કરી શકતી કારણને એણે લાગણીને લાગણી નહી સ્પર્ધા બનાવી દીધી હતી. એણે પોતાના મનની લાગણી તો ક્યારેય વ્યક્ત ન કરી પણ બીજા કોઈની વાત થાય તો સહન પણ ન કરી. એ વ્યક્તિને ઉતારી પાડવાની એની વૃતિ મને જરાય ગમી નહોતી .તંદુરસ્ત સંબંધોમાં એકબીજાનો સ્વીકાર હોય છે જ્યારે એ મને એની રીતે જોવા માંગતો હતો જે ઠીક નહોતું.”

અચાનક ઘડિયાળ સામે જોઈએ વિશ્વા બોલી ઉઠી
“બાપ રે , ઘણું મોડું થયું . તારે વહેલી સવારની બસ છે. હવે જઈએ ?”

“એવું કાંઈ મોડું નથી થયું , હજુ તો નવ પણ ક્યાં વાગ્યા છે.આપણે આઈસ્ક્રીમ પ્યાલી ખાઈએ.”પ્રિય પાત્ર સાથે હોય ત્યારે થંભી ગયેલો સમય અચાનક દોડતો હોય એવું લાગે છે. આ મુલાકાત અવિરત ચાલ્યા કરે એવી એક લાલસા અંશનાં મનમાં હતી.એ તો શક્ય ન હતું પણ વધુ સમય સાથે રહી શકાય એટલે આ પ્રસ્તાવ એણે મૂકી દીધો.

“હમમમ , પહેલા આપણે બહુ ખાતા. નહી ? ચાલ, ખાઈએ.”

લાંબા ગ્લાસમાં આવતી પ્યાલીમાં બરફ, સુકો મેવો,આઈસ્ક્રીમ અને ગુલાબી રંગનું સીરપ સરસ રંગોળી બનાવી રહ્યા હતા.

“સારું છે સારાંશ આપણી સાથે નથી.એ ક્યારેય પ્યાલી ખાવા ન દે. આજે મેં જલસા કરી લીધા.” પ્યાલીમાંથી સૂકો મેવો અને ઉપર ઉપર રહેલો આઈસ્ક્રીમ ખાઈ રહેલી વિશ્વા બોલી ઉઠી. એક સ્ત્રી કેટલી હદ સુધી પોતાના પતિ અને એમની ઈચ્છાઓને યાદ કરતી હોય છે એ અંશ અનુભવી રહ્યો અને એની અપેક્ષા મુજબ જ અડધી પ્યાલી ખાધા પછી વિશ્વા બોલી ઉઠી, “આ બરફ નહી ખાઈ શકું સોરી.”

બાઈક પર ઘર સુધી મુકવા ગયેલા અંશ સાથે એ આખે રસ્તે છોકરાઓની અને સારાંશની વાતો કરતી રહી.

પથારીમાં પડતા સુધી અંશની નજર સામે વિશ્વાના આજે જોયેલા અનેક રૂપ તરવરી ઉઠ્યા.કોઈ પણ વ્યક્તિ એક સાથે કેટલી બધી અલગ અલગ વિશેષતાઓ અને વિશિષ્ટતાઓનું પેકેજ હોય છે.સ્વાવલંબન પણ જણાય અને પરાવલંબ પણ જણાય. ક્યારેક ગભરુ લાગતી સ્ત્રી કેવી હિંમત બતાવી જાય છે.વિશ્વા એના માટે કાયમ પ્રિય પાત્ર હતી આજે એ લાગણીમાં વધુ ઉછાળો આવી ગયો. અજાણ્યા રસ્તામાં સ્પીડ બ્રેકર આવતા થયેલા અછડતા સ્પર્શને યાદ કરતા એની હિંમતમાં પણ ઉછાળો આવી ગયો.

એણે મોબાઈલ હાથમાં લીધો,

“વિશ્વા, આજની ડેટ માટે થેન્ક્સ .આજે એક સાથે ઘણી વાતો થઈ મુખ્ય વાત એ થઇ કે આજે મારું તને મારી બાઈક પાછળ બેસાડવાનું વર્ષો જુનું સ્વપ્ન પૂરું થયું. :p”

બીજી જ પળે જવાબ ફ્લેશ થયો.

“અરે વાહ, પહેલા કીધું હોત તો છેક વરતેજ સુધી ફેરવત ને :p અરે હા, એક વાત કહેવાનું રહી ગયું . સંકેતે છેલ્લી મુલાકાતમાં કહેલું કે આ વખતે જતી કરું છું પણ આવતા જન્મનું મારું બુકિંગ છે ધ્યાનમાં રાખજે . 😀 આજે હવે મને એ સતત યાદ આવવાનો અને એને એ જ્યાં હશે ત્યાં હેડકી આવવાની . :p”

વિશ્વાનો મજાકનો સૂર સમજીને અંશે દિલની વાત ટેરવે ગોઠવી જ દીધી,
“ઓહ, આવતા જન્મનું બુકિંગ તો મેં પણ ઈશ્વર પાસે નોંધાવ્યું છે પણ તું સારાંશ સાથે ખુબ ખુશ છે એટલે વધુ ઈચ્છી નથી શકતો.”

“હા યાર , સારાંશ ખુબ સારી વ્યક્તિ છે એના વગરની જિંદગી મેં હજુ કલ્પી નથી. મને બધી રીતે સ્વતંત્રતા પણ આપે છે પણ …

અને અચાનક વિશ્વા ઓફલાઈન થઇ ગઈ અને સારાંશ હેબતાઈ ગયો .

— નીવારાજ

સાચું પડેલું એક સ્વપ્ન


14264968_1194895760569374_5411203120568114242_n

ગાળ


ગાળ…..

મેં એક વાર સવાલ પૂછ્યો હતો કે સ્ત્રીઓ ગાળો બોલે તે કેટલું સ્વીકાર્ય છે ?

કારણ…….

સ્ત્રી એટલે સંસ્કારની મૂર્તિ …. બાળકના ઉછેરમાં ..સંસ્કારમાં ફક્ત માતાનો જ ફાળો હોય એમ આ માતાની જ જવાબદારી હોય તેવું માનવામાં આવે છે ….

બાકી પિતા તો ગંદી ગાળો બોલી શકે ……પોર્ન ફિલ્મો જોઈ શકે ….પાન મસાલા ખાઈ સડેલા દાંત અને તોતડાતી જીભ સાથે સમાજ અને દેશને બદલવાની વાતો કરી શકે …..સિગારેટના ધુમાડા છોડી પેસીવ સ્મોકિંગ થી ઘરના લોકોને બીમાર પાડી શકે …….અડધી રાતે દોસ્તો સાથે દારૂની મહેફિલ સજાવી શકે અને પછી નશામાં ગમે તેવો બકવાસ કરી શકે …..અને આ બધું બાળકોને દેખાય જ નહિ …..અસર કરે જ નહી !!!!!!!!!

ઉપરના સવાલના જવાબમાં મોટાભાગના લોકોએ સ્ત્રી ગાળ બોલે તો એ સારું ન લાગે એવું કીધું અને …મારી મદ્રાસમાં ભણતી દીકરી એ જવાબ આપ્યો હતો કે હોસ્ટેલ અને કોલેજમાં અંગ્રેજીમાં ગાળો બોલવી સાવ સહજ છે …છોકરીઓ પણ બોલે …આઘાત અને નવાઈ લાગે પણ bitch કે એવી કેટલીક ગાળો તો સાવ સામાન્ય લાગે.

સત્ય તો એ છે ….સમાજ સભ્ય હોય કે અસભ્ય ગાળ એ સર્વનો અબાધિત અધિકાર છે …ખુબ ભણેલા ગાળો ન બોલે એ ભ્રમ જ કહેવાય …. ભણેલાની ગાળો થોડી અલગ હોય બસ એટલો જ ફેર …!!!

પણ ગમે તે હોય …ગાળો આવડવી તો એક સ્ટાઈલ છે ….:/

— નીવારાજ

રક્ષા (વગરનું) બંધન


ખોટું નહી કહેવાય … એ વખતે એને થોડું નહોતું ગમ્યું.

‘મારા ઘરે આવતો અને મારો મિત્ર મારી બહેન સાથે લગ્ન કરવા માંગે છે.ભલે ને એના માબાપ તરફથી માગું આવ્યું પણ આ તો મિત્ર દ્રોહ ન કહેવાય ?’

લગભગ બે મહિના મનનો ગુસ્સો મનમાં છૂપાવી એ જીવતો રહ્યો.”તને તારા મિત્રો આગ્રહ કરે છે ? “, ” સાચે જ આ તારો નિર્ણય છે ? ” , ” તું એનો વિશ્વાસ કરે છે ? ” જેવા અસંખ્ય સવાલો એણે બે મહિનામાં પૂછી લીધા. હાથ પકડી એ પૂછ્યા કરતો. મમ્મીને પણ ખીજાયા કરતો. દેખાવડી, ભણેલી બહેનને કોઈ સારો ગુજરાતી નહી મળે ?

એમના માબાપ આવી અને વિધિવત સગાઈ કરી ગયા પછી એને વિશ્વાસ બેઠો કે ‘આ પરદેશી સાચે જ મારી બહેન સાથે લગ્ન કરશે જ.’

પણ પછી તો સાવ અંગત બની ગયો … એના લગ્નનાં કાર્ડથી માંડી બધું આ પરદેશીનાં માથે નાખી દીધું. બહેન બનેવી સાથે ખીલખીલાટ સમય વહેતો. મસ્તી કરી કરી બધાને હસાવી લોટપોટ કરી દેતો. પરદેશી સાથે એમના ગામ પણ જતો અને આનંદ કરતો.

સમયનું ચક્ર ફર્યું… હસવાનો સમય સહવાનો સમય બની ગયો.

એક પછી એક ડોક્ટરની મુલાકાત અને છતાં પીડામાં ઉમેરો થતો રહ્યો. ફૂલેલી અન્નનળી લઈને મુંબઈનાં ડોક્ટરને બતાવવા જવું પડ્યું અને બહેનનાં ઘરે અન્નનળી ફાટી જવાથી લોહીનાં ખાબોચિયા ભરાયા. થાણાની જ્યુપીટર હોસ્પિટલની સારવાર અને ઘરે લાવ્યા પછી એ પરદેશી એનું જમવાનું ચાખીને એને જમવા આપતો…

આવી સેવા અને સારવાર જોઈ ચોધાર આંસુએ રડતા રડતા એણે એક દિવસ બહેન સામે હાથ જોડ્યા “તું અને અમે બધા ખરેખર ભાગ્યશાળી છીએ . ૨૧ વર્ષની વયે તે જીવનનો ઉત્તમ નિર્ણય લીધો હતો . તારી પસંદગી પર ગર્વ છે” એવું સેલ્યુટ મારી કબૂલ્યું.

એકાદ વર્ષ પછી ભાઈએ કાયમી એક્ઝીટ લઇ લીધી… 😦

ગયા રવિવારે બપોરે વાતવાતમાં એ ભાઈની મસ્તી યાદ કરતા ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડી પડેલા એ પરદેશીને જોઈ એની પત્ની અત્યંત દુઃખ સાથે ગર્વ પણ અનુભવતી હતી …

પાંચ વર્ષ પહેલા મરણ પામેલા પોતાના ભાઈની યાદમાં આંસુ વહાવતા પતિ પર કોને ગર્વ ન થાય …!!

પણ એ એમને આશ્વાસન આપી રહી હતી…. કે “મને જુઓ , હસતી દેખાયા કરું છું ને ? એક દિવસ રડ્યા વગરનો ક્યાં જાય છે … પણ એટલે જ મારા માટે ફેસબુક , શબ્દાવકાશ, માતૃભારતી પર વ્યસ્ત રહેવું જરૂરી થઈ ગયું છે …થોડા સારા મિત્રોનો સાથ ન હોય તો ડીપ્રેશનમાં જવા માટેના કારણો સાવ હાથવગા છે. ”
બહુ લખ્યું ….નહી ?

‪#‎ભાઈની‬ રક્ષા ન કરી શકી એવી બહેનને શું રક્ષાબંધન ?

— નીવારાજ

ઝાંઝવું : ૭


૭

” સોરી અંશ , સવારે છાપામાં ગઈકાલના અહેવાલ અને મારા ફોટા જોઈ બપોરે માસીની દીકરી આવી ચડી એટલે કેન્સલ કરવું પડ્યું. ”
કવિ સંમેલનમાં આવીને અંશની બાજુમાં ગોઠવેલી વિશ્વા થોડા હાંફતા ધીમા સ્વરે બોલી.
” કેમ હાંફે છે ? તબિયત ઠીક ને ? ” અંશની એ આકર્ષક આંખોમાં ચિંતા ફેલાણી .
“અરે ના , ઝડપથી ચાલુ ત્યારે આવું થાય . હવે ઉંમર થઇ ગણાય ”
કાલે સાડીમાં ગરિમાપૂર્ણ લાગતી વિશ્વા  આજે બ્લેક  જીન્સ અને આસમાની  રંગના લૂઝ ટોપમાં એક યુવતી જેવી લાગી રહી હતી . પોશાકની વ્યક્તિ પર જો અસર થતી હોય તો આજે વિશ્વા તોફાની એ જ  જૂના તોફાની મૂડમાં  હશે એવું અંશે ધારી લીધું . અંશ સામે આંખ મારી વિશ્વાએ સુંદર ઢબે થઇ રહેલા કાવ્ય પઠન પર કાન ટેકાવ્યા.  એની મસ્તી પર અંશ મરક મરક હસતો રહ્યો .સૂર અને શબ્દને એકબીજા વગર ક્યાં ચાલ્યું છે ?  વિશ્વાને યાદ આવતું રહ્યું . કોપી પેસ્ટ શીખવવાથી માંડી સારી સારી વેબસાઈટ અને બ્લોગની લીંક એને અંશ જ કાયમ આપતો. વિશ્વામાં સુતેલું સંગીત નવા નવા શબ્દોના સહારે ગાતું થઇ ગયું હતું . એણે બાજુમાં બેઠેલા અંશ તરફ હેતાળ નજર નાખી.

” એટલે હવે તું આજે જ જતો રહીશ ? ” ,
” હા , તારી સાથે એક ડેટ એટલે જમવાની ડેટ ઈચ્છી હતી . જવા દે. ફરી ક્યારેક વાત ”
આખી રાત અને આજની સાંજ સુધી કેટલીય વાર ગોખેલું વાક્ય આખરે અંશે બોલી જ નાખ્યું .
“અરે યાર , ચાલ રોકાઈ જા . આજે ડીનર સાથે કરીએ ”
બિન્દાસ વિશ્વાએ આપેલી ઓફર સાંભળી અંશે એક ધડાકે કાલે સવારે જવાનું નક્કી કરી નાખ્યું .

“સંકેત વિષે જાણવું છે ને ? કાલે વાત”
ગઈ રાતે આ મેસેજ વાંચતા જ એણે ઢગલા મોઢે વિચારો કરી નાખ્યા હતા. એવું તે શું થયું હતું કે બધાની અપેક્ષા વિરુદ્ધ આ બંનેના રસ્તાઓ ફંટાઈ ગયા હતા ? ખરેખર શું હતું ? કાંઈ હતું ? સંકેતે જે ચિત્ર આપ્યું હતું એ મુજબ … અંશ રીતસર થાકી ગયો હતો . આજે અચાનક સત્યનો સામનો થશે એ વિચારે એની આંખોમાં એક ચમક આવી ગઈ . મેસેજ કરી કઝીન પાસે ભાવનગરની નવી કે કોઈ સારી હોટલનું નામ માંગી લીધું .

આ ઉંમરે એક ડીનર માટે જવાનું અને એ વિચારે ધડકારા ચૂકાય જવાય એ અનુભવ અંશ માટે સાવ અણધાર્યો હતો. ઘડીક લાગ્યું કે આ કવિ સંમેલન ચાલ્યા જ કરે તો સારું અને ઘડીક લાગ્યું કે હમણાં જ પૂરું થાય તો ઠીક . કાર્યક્રમ પૂરો થતા જ કાલની જેમ વિશ્વા મિત્રો અને શુભેચ્છકોથી ઘેરાઈ રહી .

ખુલ્લામાં બેસી પાંઉભાજીનો ઓર્ડર આપતા અંશને થોડુંક અજુગતું લાગ્યું પણ વિશ્વાની જીદ હતી કે કોઈ બંધિયાર એસી હોટેલમાં નહી ખુલ્લામાં બેસીને જમવું છે. ભાવનગરમાં ઘણા ફેરફાર થયેલા જોઈ અંશ અને વિશ્વા બંને મજાની લાગણી અનુભવી રહ્યા હતા. સરદારનગર સર્કલ પાસે તો જાણે કીડીયારું ઉભરાયું હતું.

“હા , બોલ. તારે શું પૂછવું છે ? ” વિશ્વાનાં સીધા સવાલથી અંશ ક્લીન બોલ્ડ થઇ ગયો. કશું નહી . “જવા દે એ વાત” માંડ બોલાયું .
“તું શું કહેતો હતો ? તને સંકેતે મારી નજીક આવતા રોક્યો હતો ?”…
“અરે ના , એ તો … ”
“હકીકતમાં મુખ્ય વાત જ આ હતી ” ટેબલ પર પડેલી એક ટૂથપીક લઇ દાંત ખોતરવાનો પ્રયત્ન કરતી વિશ્વા જાણે ભૂતકાળ ખોતરી રહી હતી.
“અંશ, કોઈ પણ સંબંધ એક અવકાશ માંગે છે . અને જ્યારે આપણે એ વિષે સ્પષ્ટ ન હોઈએ ત્યારે એ કોઈ પર આપણા નિર્ણયો થોપી દઈએ ત્યારે એ સંબંધ મૈત્રીપૂર્ણ પણ નથી રહેતો . તને ખબર છે કે હું એકદમ નિખાલસ હતી. અને સહજ મિત્રતા રાખતી હતી. એ ઉમર જ એવી હોય કે દરેક છોકરીને પોતાને મળતું એટેન્શન ગમતું પણ હોય અને એક સીમા બાંધી પણ રાખવી હોય . તારી આંખોમાં મને કાયમ એક ભાવ ત્યારે પણ દેખાતો પણ એનો કોઈ જવાબ મારી પાસે ન હતો. એવું જ સંકેત સાથે હતું.”
એકધારા અને ખચકાટ વગરના અવાજે વિશ્વા ખુલી રહી હતી. અંશે આજે એને સાંભળવાની હતી. વેઈટર આવતા જ ‘બિસ્લેરી પાણી જ જોઇશે’ એવું કહેતી વિશ્વાને અંશ જોઈ રહ્યો હતો. નિર્મળ જળ અને નિર્મળ મન .

“તને સંકેતે અમારા વિષે શું કીધું હશે એ બાબતે અનુમાન કરવું જરાય અઘરું નથી.” અંશની આંખમાં ત્રાટક કરતાં વિશ્વાએ કહ્યું.
“એવું તો કૈં નહી પણ એને તું ગમતી એવું એ કહેતો ” અંશે સફાઈ આપવાની શરૂઆત કરી.
“બસ એવું જ ? એટલું જ ? મને ખ્યાલ છે એણે શું શું કહ્યું હશે. એક મિત્રતાની હદ એણે મનોમન વટાવી દીધી હતી એનો ખ્યાલ એના મારા સંગીત અને મારા શોખ વિશેની દખલથી મને આવી ગયો હતો. મારે કોની સાથે ગીતો ગાવા કે શીખવા , ફક્ત ભક્તિગીતો જ ગાવા , સુગમ કે પ્રેમગીતો ન ગાવા આવી ઘણી સૂચનાઓ એ મને અચાનક આપવા લાગ્યો હતો . અને ન માનું તો એ મારી સાથે અબોલા લેશે એવો હક પણ કરતો. અલબત હું એને જરા પણ ગણકારતી નહી. એવા કોઈ બંધનની મને નાનપણથી આદત જ નહોતી. મારા ઘરમાં એક મુક્ત વાતાવરણ અને પોતાની પસંદગી ખુદ કરવાની છૂટ હતી. ”
“મને તારા વિષે એટલી ખબર છે કે તું ખુબ બિન્દાસ હતી. પણ સંકેત જે રીતે તારી વાત કરતો એ જોઈ લાગતું કે તું પણ કદાચ એને પસંદ કરતી હતી ” અંશે પોતાના મનના વહેમ દૂર કરવાનું જાણે નક્કી કર્યું હતું .
“નહી , મિત્રો જ જીવન હોય એવો એ એક સમયગાળો હોય છે પણ એટલે હું કોઈ કમીટમેન્ટ વગર બધા સાથે બેલેન્સ રાખતી . પણ એક દિવસ તો હદ થઇ ગઈ હતી. ” જમતાં જમતાં વિશ્વાને અંતરશ આવી અને એને મનોમન સારાંશ યાદ આવી ગયો. એને ખુબ ગુસ્સો આવતો . આ વિશ્વાની ટેવ હતી . જમતી વખતે વાતો કરવાની અને પછી આંખોમાંથી પાણી વહી નીકળે એટલી ખાંસી ખાવાની . બિસ્લેરીની બોટલમાંથી ગ્લાસમાં પાણી કાઢતા અંશને રોકી વિશ્વાએ બોટલ મોઢે માંડી.

“શું થયું હતું ? ” આંખોમાં આ મોટો સવાલ ઉપસાવી જાણે કોઈ મોટું રહસ્ય ખૂલવાનું હોય એમ અંશ ટટ્ટાર થઇ ગયો.

“ભાવનગરમાં સંકેતના કોઈ સગાનાં ઘરે એના મમ્મી આવ્યા હતા. સંકેતની ઈચ્છા હતી કે બધા મિત્રો એનાં મમ્મીને મળે . અમને પણ લાગ્યું કે મળવું જોઈએ. એમને મળતી વખતે એ જાણે મને ઓળખતા હોય એવું મને લાગ્યું. એ પણ શક્ય છે કદાચ સંકેત બધાની વાતો કરતો હોય . પણ બે ઘડી એકલા પડ્યા તો એ બોલ્યા કે સંકેતે કહ્યું છે … ‘હાથ ઝાલી વિશ્વાને આપણા ઘરે લેતો આવીશ..દરવાજો ખખડાવું ત્યારે એનું સ્વાગત કરજો’ …. તું મને બહુ ગમી ગઈ હો ” એમની વાત સાંભળી મને ત્યારે તો હસવું આવી ગયું હતું અને થોડું ગમ્યું પણ હતું કે હું કોઈને આટલી ગમું છું . ”

વિશ્વા ખડખડાટ હસી પડી પણ એ હાસ્યમાં છૂપાયેલી એક પીડા અંશને સમજાઈ રહી હતી .

” પણ સાચું કહું અંશ, એ રાતે મને જરાય ઊંઘ ન આવી , હું સતત વિચારતી રહી કે મારું અસ્તિત્વ મેં સંકેતનાં હાથમાં ક્યારે મુક્યું હતું ? મારા નિર્ણયો એ કેમ કરે ? મારા ભવિષ્યની એની યોજનામાં હું ક્યાં હતી ? આટલું વિચારવાની છૂટ એને મારા ક્યા વર્તને આપી ? આ એક એવી લાગણી હતી જે મારે ઉગતી જ ડામવાની હતી.એની બેફિકરાઈ અને મસ્તી મારું ભવિષ્ય અંધકારમય બનાવી શકે એમ હતા .”

જૂની યાદોનો બોજ ઉતારતા જાણે થાકી ગઈ હોય એમ એ ચુપ રહી ગઈ. અંશને લાગ્યું કે જે જાણવાની આટલી ઈચ્છા હતી એ ખૂલવાથી આજે વિશ્વા અપસેટ થઇ. અફસોસ ઘેરી વળ્યો.
મન ઉલેચી જ નાખવું હોય એમ વિશ્વા બોલવા માંડી ,” મને ખબર નથી કે ક્યાં અને શું બોલ્યો હશે. મેં મારા મનની મૂંઝવણ અપર્ણાને કહી દીધી. તને યાદ છે એ અપર્ણા ? ” અંશ વિશ્વાની આજુબાજુની હવાને ઓળખતો હતો તો એની સખીને કેમ ન જાણતો હોય ? એણે આ બધી વાતો ફક્ત ” હં “માં ગોઠવી દીધી.

” અપર્ણાએ થોડી તપાસ કરી તો જાણવા  મળ્યું કે સંકેત તો મારી એની સાથે સગાઈ થવાની હોય એટલા ઝનુનથી મારા વિષે પ્રોટેક્ટેડ હતો. અંશ , એ સમયે મને જે ચિંતા અને જે ગુસ્સો હતો એ હું કહી શકતી નથી. પણ મને એટલું સમજાયું હતું કે આ ઝનુન સામે મારી સમજાવટ કોઈ કામ લાગવાની નથી. દરેક વખતે સંવાદ વાતને સુલઝાવી નથી શકતો એવા સમયે મૌન પોતાની આગવી રીતે રસ્તાઓ સરળ બનાવે છે. હું આમાંથી બહાર આવવાનો રસ્તો વિચારતી રહી . ”

અંશનાં મનમાં થોડી ગડ બેસવા લાગી પણ એવું તો શું કર્યું એ જાણવા એણે વિશ્વા પર આંખો ઠેરવી.

ક્રમશ :

— નીવારાજ